άραγε;

και καθώς απομάκρυνα με τ'ακροδάχτυλά μου
τ'αλμυρά ρυάκια που έρεαν από τα μάτια μου,
αναρωτήθηκα γι'ακόμη μία φορά
"μα τι προσπαθείς να σώσεις;"
μα τι προσπαθώ να σώσω;
τόσο απεγνωσμένα;
τόσο μάταια;
συνειδητοποιώ πως,
αυτό που λέει εκείνο το τραγούδι,
αληθεύει.

 

Ό,τι θυμάσαι, λένε μέσα σου ζει
Ζει και τρυπάει σαν βελόνα πικρή..

un an.

ένα χρόνο πριν ήταν όλα διαφορετικά. θυμάσαι;ξεχείλιζε παντού αγάπη
ζαχαρωτά και σοκολάτες.
κι εσύ ήσουν δίπλα μου.
μέσα μου.
και μ' αγαπούσες.

πώς γίνεται να μην υπήρξε; αφού το θυμάμαι..

dead inside.

It was different when you were here.
I was me and life was real.

now it's just all gone
and I miss you.
God,I miss you.

σταγόνες αγάπης.

βρέχει συναισθήματα εκεί έξω.
κράτα καμιά ομπρέλα καλού κακού, ποτέ δεν ξέρεις.

αγάπα με,κι ας πονέσω.

μην φοβάσαι-μην διστάζεις.
άγγιξέ με.
στο είχα πει και τότε:
"όσο είμαι εγώ εδώ,θα σε προσέχω."

θυμάσαι εκείνες τις μέρες;
τα φώτα της πλατείας αντικατοπτρίζονταν
στα μάτια σου κι εγώ
σου τραγουδούσα
"You're my world,the shelter from the rain."

ε-αυτός μου.

κι εγώ θα 'μαι εδώ
όσο εσύ περνάς τις φάσεις σου
και θα περιμένω ν' αλλάξεις.
ακόμη κι αν εσύ δεν με περίμενες ποτέ.

just come.

είναι που μου λείπεις ακόμα.
και δεν ξέρω πού είσαι.
και γιατί δεν μιλάς πια όπως παλιά.
και φοβάμαι μήπως τελείωσαν όλα.

η οικογένεια δεν ξεχνά, είχαμε πει, θυμάσαι;

μα εσύ ξέχασες.

είσαι εδώ;

εμ,βασικά μου λείπεις.
και δεν θέλω ν' αλλάξεις.
μην γυρίσεις πίσω, σ' εκείνο το καλοκαίρι.
εκείνο πέρασε. τώρα αρχίζει ένα νέο.
μην γυρίσεις πίσω. μείνε εδώ.
γιατί αρχίζεις και αλλάζεις μου λείπεις.

και φοβάμαι ν' αναπνεύσω.