άραγε;

και καθώς απομάκρυνα με τ'ακροδάχτυλά μου
τ'αλμυρά ρυάκια που έρεαν από τα μάτια μου,
αναρωτήθηκα γι'ακόμη μία φορά
"μα τι προσπαθείς να σώσεις;"
μα τι προσπαθώ να σώσω;
τόσο απεγνωσμένα;
τόσο μάταια;
συνειδητοποιώ πως,
αυτό που λέει εκείνο το τραγούδι,
αληθεύει.

 

Ό,τι θυμάσαι, λένε μέσα σου ζει
Ζει και τρυπάει σαν βελόνα πικρή..

fair enough.

προσπαθήσαμε αρκετά.
απλώς δεν τα καταφέραμε.
ναι,κάπως έτσι θα ξεγελάμε τους γύρω μας.

όμως,τι γίνεται με το μέσα μας;

phobia.

κι όσες φορές προσπάθησα να σε αποβάλλω από τη μνήμη,
εσύ επέστρεφες με 'κείνο το χαμόγελο που χρόνια νοσταλγούσα.
και τυραννικά εμφανιζόσουν σε κάθε παραίσθηση και πραγματικότητα.
και άφηνες ανάσες και δάκρυα δίπλα στο μαξιλάρι.
κι ένα "συγγνώμη" που δεν ήρθε ποτέ.

need you.

and I can't see a thing without your shadow following me..
maybe  it's too late but I  think I'm falling in love with you.
-again.

do you cry out in your sleep?

when our worlds collide,

love will tear us apart-again.

when routines bites hard,
and ambitions are low
and resentment rides high,
but emotions won't grow
and we're changing our ways,
taking different roads..

δ.ε.γ.σ.

αρνούμαι πεισματικά να βγάλω το μαρτάκι,
ν'αποδεχτώ πως ο Μάρτης έφυγε..

και πως μαζί του, έφυγες κι εσύ..

αυτοί είμαστε.

ήταν τόσα αυτά που ήθελα να σου πω..
αρχικά σκέφτηκα να σου μιλήσω για το κενό που άφησες
μέσα μου όταν εξαφανίστηκες..
ύστερα σκέφτηκα να σου πω πως ο πόνος έχει φύγει-ή τουλάχιστον
έτσι νιώθω όταν σε βλέπω-και πως απλώς μου λείπεις.
στο τέλος όμως κατέληξα να γυρίζω το κεφάλι
και να κάνω πως δεν σε βλέπω στα μάτια κάθε περαστικού.

soul reflection.

forming routes with your fingers.
creating life from the beggining.
my salvation; you.

ανείπωτες λέξεις.

εγώ, όμως θα σ' αγαπάω πάντοτε σιωπηλά,
για να μην σε τρομάξω από την απύθμενη αγάπη μου.
κι εσύ, δεν χρειάζεται να ξέρεις.