άγνωστος.

κι ας είχα πει πως δεν θα γράψω για 'σένα ξανά.

άραγε;

και καθώς απομάκρυνα με τ'ακροδάχτυλά μου
τ'αλμυρά ρυάκια που έρεαν από τα μάτια μου,
αναρωτήθηκα γι'ακόμη μία φορά
"μα τι προσπαθείς να σώσεις;"
μα τι προσπαθώ να σώσω;
τόσο απεγνωσμένα;
τόσο μάταια;
συνειδητοποιώ πως,
αυτό που λέει εκείνο το τραγούδι,
αληθεύει.

 

Ό,τι θυμάσαι, λένε μέσα σου ζει
Ζει και τρυπάει σαν βελόνα πικρή..

swallow your fears.

χρόνια τώρα περίμενα για κάτι..
ακόμη δεν το έχω βρει.
μα νιώθω κενή δίχως αυτό.

fair enough.

προσπαθήσαμε αρκετά.
απλώς δεν τα καταφέραμε.
ναι,κάπως έτσι θα ξεγελάμε τους γύρω μας.

όμως,τι γίνεται με το μέσα μας;

άρα υποθέτω,είμαστε εντάξει.

εγώ θα σου πω πως σου έδωσα ό,τι είχα
κι εσύ θα γελάσεις γιατί ξέρεις
πως μου έδωσες ό,τι είχε απομείνει από 'σένα.

phobia.

κι όσες φορές προσπάθησα να σε αποβάλλω από τη μνήμη,
εσύ επέστρεφες με 'κείνο το χαμόγελο που χρόνια νοσταλγούσα.
και τυραννικά εμφανιζόσουν σε κάθε παραίσθηση και πραγματικότητα.
και άφηνες ανάσες και δάκρυα δίπλα στο μαξιλάρι.
κι ένα "συγγνώμη" που δεν ήρθε ποτέ.

do you cry out in your sleep?

when our worlds collide,

love will tear us apart-again.

when routines bites hard,
and ambitions are low
and resentment rides high,
but emotions won't grow
and we're changing our ways,
taking different roads..

δ.ε.γ.σ.

αρνούμαι πεισματικά να βγάλω το μαρτάκι,
ν'αποδεχτώ πως ο Μάρτης έφυγε..

και πως μαζί του, έφυγες κι εσύ..

αυτοί είμαστε.

ήταν τόσα αυτά που ήθελα να σου πω..
αρχικά σκέφτηκα να σου μιλήσω για το κενό που άφησες
μέσα μου όταν εξαφανίστηκες..
ύστερα σκέφτηκα να σου πω πως ο πόνος έχει φύγει-ή τουλάχιστον
έτσι νιώθω όταν σε βλέπω-και πως απλώς μου λείπεις.
στο τέλος όμως κατέληξα να γυρίζω το κεφάλι
και να κάνω πως δεν σε βλέπω στα μάτια κάθε περαστικού.

στέκι.

γιατί αυτό το
"πνίγεις τα συναισθήματά σου και προχωράς"
δεν πιάνει σε μένα;
πώς να πνίξω τον χείμαρρο των συναισθημάτων μου;
κάθε φορά που κοιτάω το κενό σου βλέμμα πεθαίνω.
νιώθω τα μάτια σου-λεπίδα στο κενό ενός ερημωμένου "εγώ"
να με κομματιάζουν κι ύστερα απ' τα κομμάτια αναγεννιέμαι.
κάθε μέρα η ίδια κόλαση.
να ξέρεις, όμως:
όταν ζεις με αναμνήσεις είναι σαν να μην έζησες ποτέ.

θυμάσαι ρε το παγκάκι;
ακόμη νιώθω τα δάχτυλά σου επάνω μου.
κρύα χνώτα αγγίζουν το σαπισμένο ξύλο' λείπεις.

νιώθω κάτι,ακόμη.

 σε σκέφτομαι ακόμη,
όσο κι αν το αρνούμαι και προσποιούμαι
πως αντέχω μακριά σου.
κάθε βράδυ.
κάθε βράδυ σε σκέφτομαι.
σκέφτομαι πώς άλλαξες.
πόσο άλλαξες.
και πόσα θα έδινα για μια βόλτα με τον παλιό σου εαυτό.

un an.

ένα χρόνο πριν ήταν όλα διαφορετικά. θυμάσαι;ξεχείλιζε παντού αγάπη
ζαχαρωτά και σοκολάτες.
κι εσύ ήσουν δίπλα μου.
μέσα μου.
και μ' αγαπούσες.

πώς γίνεται να μην υπήρξε; αφού το θυμάμαι..

υπάρχω[;]

Έχωσα τα δάχτυλά μου μες τη σάρκα σου. ένιωσα τις πτυχώσεις της επιδερμίδας σου-μια παραίσθηση όλα.
Εσύ δεν είχες πτυχώσεις. Και η ψυχή σου ήταν αψεγάδιαστη.
Πώς καταλήξαμε έτσι;
Αγοράσαμε πλαστούς φόβους για να ζήσουμε μια ζωή δανεική. Αφεθήκαμε στον ουτοπικό μας παράδεισο
δίχως να ξυπνήσουμε από την κόλαση που ζούσαμε.
Αλλάξαμε· αγαπήσαμε με λάθος κριτήρια απαιτήσεις.
Τι εγωιστικά όντα που είμαστε. Παραγγέλνουμε τον έρωτα και περιμένουμε να έρθει και η ευτυχία μετά.
Κι όταν δεν έρχεται, κατηγορούμε τις συνθήκες.

                                                                

 δεν έχει δάκρυα πια.
κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν

μην νομίζεις πως είναι για σένα,δεν είναι.

ξέρεις, ήλπιζα ακόμη ότι για σήμερα,
η ευχή σου θα ήμουν εγώ.
χαχ, μα τι ανόητο ον που είμαι.
ξέχασα ότι έχεις πάψει να μ'αγαπάς.

μα αλήθεια, μερικές φορές αναρωτιέμαι..
μ'αγάπησες ποτέ;

december in my mind.

έτσι σ' ονειρεύομαι μα, ύστερα από μερικές ανάσες,
ξυπνάω. χάος, χάος δίχως λογική.

κι αγάπησα με πάθος καθετί που δεν ήταν γραφτό να γνωρίσω.

αλήθειες που έγιναν κομμάτια.

ξέρεις, μερικές φορές θυμάμαι πως μ' αγαπούσες κι εσύ
κι όλα φαίνονταν διαφορετικά_

μα εσύ είσαι καλά..

like a dream.

και φύλαγα τα φύλλα των δέντρων που άγγιξες,
για να σ' έχω πιο κοντά μου τις κρύες μέρες του χειμώνα.

έτσι θα σε κράταγα κοντά μου,
νόμιζα.

δεξιά θέση κενή.

-θα ταξιδέψουμε..
-μέχρι το τέλος του κόσμου;
-ρε,για μας δεν τελειώνει ο κόσμος!
αρκεί να είσαι μαζί μου.

μα είχαμε πει θα είμαστε μαζί.

ήταν καλοκαίρι κι ο ουρανός έλαμπε·κάτω μας,χάος.

η πόλη γέμιζε άνθη που θύμιζαν εκείνο το καλοκαίρι.
εσύ με είχες φιλήσει πρώτη φορά σε μια κρυφή γωνιά του λαιμού..

μα δεν πήγα ποτέ ξανά εκεί.
όλα σε θύμιζαν.

α.π. -vii

διαβάζοντας τις ιστορίες μιας αγάπης δίχως τέλους κι αρχής· ατέρμονης.

μα, δεν μου θυμίζει τη δική μας,
όχι, όχι.