άγνωστος.

κι ας είχα πει πως δεν θα γράψω για 'σένα ξανά.

άραγε;

και καθώς απομάκρυνα με τ'ακροδάχτυλά μου
τ'αλμυρά ρυάκια που έρεαν από τα μάτια μου,
αναρωτήθηκα γι'ακόμη μία φορά
"μα τι προσπαθείς να σώσεις;"
μα τι προσπαθώ να σώσω;
τόσο απεγνωσμένα;
τόσο μάταια;
συνειδητοποιώ πως,
αυτό που λέει εκείνο το τραγούδι,
αληθεύει.

 

Ό,τι θυμάσαι, λένε μέσα σου ζει
Ζει και τρυπάει σαν βελόνα πικρή..

fair enough.

προσπαθήσαμε αρκετά.
απλώς δεν τα καταφέραμε.
ναι,κάπως έτσι θα ξεγελάμε τους γύρω μας.

όμως,τι γίνεται με το μέσα μας;

σιωπή.

φοβάμαι τις λέξεις.
φοβάμαι μη με προδώσουν κι αυτές.

νιώθω κάτι,ακόμη.

 σε σκέφτομαι ακόμη,
όσο κι αν το αρνούμαι και προσποιούμαι
πως αντέχω μακριά σου.
κάθε βράδυ.
κάθε βράδυ σε σκέφτομαι.
σκέφτομαι πώς άλλαξες.
πόσο άλλαξες.
και πόσα θα έδινα για μια βόλτα με τον παλιό σου εαυτό.

un an.

ένα χρόνο πριν ήταν όλα διαφορετικά. θυμάσαι;ξεχείλιζε παντού αγάπη
ζαχαρωτά και σοκολάτες.
κι εσύ ήσουν δίπλα μου.
μέσα μου.
και μ' αγαπούσες.

πώς γίνεται να μην υπήρξε; αφού το θυμάμαι..

φαύλος κύκλος.

αγάπα σαν να μην ξέρεις πως στο τέλος η πληγή δεν θα κλείσει ποτέ_

honest to God, I'll break your heart,tear you to pieces and rip you apart.

υπάρχω[;]

Έχωσα τα δάχτυλά μου μες τη σάρκα σου. ένιωσα τις πτυχώσεις της επιδερμίδας σου-μια παραίσθηση όλα.
Εσύ δεν είχες πτυχώσεις. Και η ψυχή σου ήταν αψεγάδιαστη.
Πώς καταλήξαμε έτσι;
Αγοράσαμε πλαστούς φόβους για να ζήσουμε μια ζωή δανεική. Αφεθήκαμε στον ουτοπικό μας παράδεισο
δίχως να ξυπνήσουμε από την κόλαση που ζούσαμε.
Αλλάξαμε· αγαπήσαμε με λάθος κριτήρια απαιτήσεις.
Τι εγωιστικά όντα που είμαστε. Παραγγέλνουμε τον έρωτα και περιμένουμε να έρθει και η ευτυχία μετά.
Κι όταν δεν έρχεται, κατηγορούμε τις συνθήκες.

                                                                

 δεν έχει δάκρυα πια.
κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν