άγνωστος.

κι ας είχα πει πως δεν θα γράψω για 'σένα ξανά.

γιατί δεν σταματάει;

είναι [ακόμη] μία από εκείνες τις μέρες
με την απέραντη θλίψη στα μάτια, στο σώμα, στην ψυχή.

*θα προσεύχομαι για 'σένα Α[αγαπημένη]
κι ας μην πιστεύω σε κανένα Θεό.

άραγε;

και καθώς απομάκρυνα με τ'ακροδάχτυλά μου
τ'αλμυρά ρυάκια που έρεαν από τα μάτια μου,
αναρωτήθηκα γι'ακόμη μία φορά
"μα τι προσπαθείς να σώσεις;"
μα τι προσπαθώ να σώσω;
τόσο απεγνωσμένα;
τόσο μάταια;
συνειδητοποιώ πως,
αυτό που λέει εκείνο το τραγούδι,
αληθεύει.

 

Ό,τι θυμάσαι, λένε μέσα σου ζει
Ζει και τρυπάει σαν βελόνα πικρή..

κάτι σαν αποδοχή.

δεν ξέρω πώς, όμως έχω αρχίσει να ερωτεύομαι το χάος της υπάρξεώς σου.