άραγε;

και καθώς απομάκρυνα με τ'ακροδάχτυλά μου
τ'αλμυρά ρυάκια που έρεαν από τα μάτια μου,
αναρωτήθηκα γι'ακόμη μία φορά
"μα τι προσπαθείς να σώσεις;"
μα τι προσπαθώ να σώσω;
τόσο απεγνωσμένα;
τόσο μάταια;
συνειδητοποιώ πως,
αυτό που λέει εκείνο το τραγούδι,
αληθεύει.

 

Ό,τι θυμάσαι, λένε μέσα σου ζει
Ζει και τρυπάει σαν βελόνα πικρή..

black.

κι εγώ θα διαβάζω τις ιστορίες που ποτέ δεν γράφτηκαν..
ίσως κάποια μου θυμίσει εσένα.

επιβεβλημένη αλήθεια.

κάποτε θα μου λείπεις τόσο,που δεν θα σε σκέφτομαι.
[ή ίσως θα σε σκέφτομαι τόσο πολύ που δεν θα το συνειδητοποιώ.]