phobia.

κι όσες φορές προσπάθησα να σε αποβάλλω από τη μνήμη,
εσύ επέστρεφες με 'κείνο το χαμόγελο που χρόνια νοσταλγούσα.
και τυραννικά εμφανιζόσουν σε κάθε παραίσθηση και πραγματικότητα.
και άφηνες ανάσες και δάκρυα δίπλα στο μαξιλάρι.
κι ένα "συγγνώμη" που δεν ήρθε ποτέ.

αυτοί είμαστε.

ήταν τόσα αυτά που ήθελα να σου πω..
αρχικά σκέφτηκα να σου μιλήσω για το κενό που άφησες
μέσα μου όταν εξαφανίστηκες..
ύστερα σκέφτηκα να σου πω πως ο πόνος έχει φύγει-ή τουλάχιστον
έτσι νιώθω όταν σε βλέπω-και πως απλώς μου λείπεις.
στο τέλος όμως κατέληξα να γυρίζω το κεφάλι
και να κάνω πως δεν σε βλέπω στα μάτια κάθε περαστικού.

ανείπωτες λέξεις.

εγώ, όμως θα σ' αγαπάω πάντοτε σιωπηλά,
για να μην σε τρομάξω από την απύθμενη αγάπη μου.
κι εσύ, δεν χρειάζεται να ξέρεις.

υπάρχω[;]

Έχωσα τα δάχτυλά μου μες τη σάρκα σου. ένιωσα τις πτυχώσεις της επιδερμίδας σου-μια παραίσθηση όλα.
Εσύ δεν είχες πτυχώσεις. Και η ψυχή σου ήταν αψεγάδιαστη.
Πώς καταλήξαμε έτσι;
Αγοράσαμε πλαστούς φόβους για να ζήσουμε μια ζωή δανεική. Αφεθήκαμε στον ουτοπικό μας παράδεισο
δίχως να ξυπνήσουμε από την κόλαση που ζούσαμε.
Αλλάξαμε· αγαπήσαμε με λάθος κριτήρια απαιτήσεις.
Τι εγωιστικά όντα που είμαστε. Παραγγέλνουμε τον έρωτα και περιμένουμε να έρθει και η ευτυχία μετά.
Κι όταν δεν έρχεται, κατηγορούμε τις συνθήκες.

                                                                

 δεν έχει δάκρυα πια.
κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν